Paramedik Kategorisi

Gamze İŞÇEN

Hayatımın en kötü nöbetiydi diyebilirim… Bütün gün aralıksız bir şekilde çalıştık. Ve çok yorulmuştuk. Sakinlik olur dediğimiz saatlerde kkm anonsuyla patlama haberi geldi. Hemen vakaya çıkış yaptık. Olay yerine ulaştığımızda karşılaştığımız manzara korkutucuydu. 5 dakika önce önünden geçtiğimiz karakol alevler içindeydi… Dakikalar sonra sadece yaralıların olduğu haberi ile rahatlarken yaralıların sevkini hızlıca gerçekleştirdik. Sabaha karşı telefonum çaldı arayan kkm idi. patlamanın olduğu karakol önüne tekrar vaka verildi. Vakamız silahlı çatışmaydı. İki dakika içinde olay yerine ulaştık. Boyumuzla aynı olan bir duvar arkasına saklanıp çatışmanın bitmesini bekliyorduk. Dakikalar sonra polislerin çığlıklarını duydum. Çağırdıkları yere korkarak gittik. Çatışma halen devam ediyordu. Silah ve bomba sesleri gittikçe artıyordu… Korkarak yaralıya müdahale ederken helikopterden bir anons duyduk ‘112 görüş alanındasın çekil’ sözleri sokakta yankılanıyordu. Yerde kanlar içinde yatan bir polis memuru vardı, o an hiçbir uyarıyı dikkate almadan bizim için, ülkesi için çatışıp kolu kopmak üzereyken bile silahını bırakmayan polisimizi orda öylece bırakamazdık. Hemen ambulansa alarak müdahalesine başladık. Yaptığımız tüm müdahalelere rağmen şehidimizi kurtaramadık maalesef… Geride ne kaldı peki?  Müdahale ederken ambulansta çarptığım yerlerin acısını hissederken gözümün önünden gitmeyen polisin yüzü ve yerde duran o kanlı silahı…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir