Öğrenci Kategorisi

Kazım Gökhan GÖKÇE

Acil serviste kırmızı alandaydım. Öğlen saat 13:00 civarı arrest vakasının geleceği haberini aldık ve hemen ekiple birlikte hazırlığımızı yaptık. Hayatımda ilk kez arrest vakası alacaktım. Ve gerçekten hiç olmadığım kadar heyecanlıydım.  Gözümü kapıya dikip, eldivenlerimi giydim. 112 ekibinin gelmesini beklerken geçen her dakika benim daha da heyecanlanmama neden oluyordu. Ve nihayet 112 ekibi acile giriş yapmıştı. Hastayı hızlı bir şekilde kırmızı alana aldık. 112 ekibindeki ekip sorumlusu  uzman hekime olayı hızlı bir şekilde aktarıyordu. Hastaneye gelene kadar yapılan tüm müdahaleleri  doktora aktardı.Uzman hekim entübe ederken CPR’a ben başlamıştım. Her bası yaptığımda hastanın mide içeriği ağzından fışkırıyordu. Bu durumun beni rahatsız edeceğini sanırdım ama hastayla karşı karşıya gelince onları görmediğimi sadece yaşatma çabamın olduğunu anladım. O sırada hasta monitörize edildi ve EKG ritmine bakıldı. Ritmin şoklanabilir bir ritim olduğu gözlemlendi. Defibrilasyon işlemi yapılacaktı. Uzman hekim defibrilasyon kaşıklarını bir an elime tutuşturdu ve benim yapmamı söyledi. O an sanki hayatımdaki en önemli olayı yapıyormuşum gibi hissettim. Hep televizyonlarda gördüğüm olayı ben yapacaktım bu kez ve gerçekten hiç olmadığım kadar heyecanlı aynı zamanda da endişelenmiştim. Nasıl yapmam gerektiğini biliyordum ama öğrencilik hayatımda bunu yapacağım hiç aklıma gelmezdi. Hastaya ilk şoku verdikten sonra cpr a 2 dk daha devam ettim. Daha sonra ritim kontrolünde gözüm monitördeydi… Ritmin bir an önce değişmesini bekliyorduk fakat ritim hala aynıydı. O sırada hemşireler de ilaç uygulamasına devam ediyordu. Kaşıkları tekrar elime iliştirdiler. Defibrilasyon işlemini tekrar yaptıktan sonra 2 dk daha cpr a devam ettim. Ritim kontrolünü yapmak için gözüm yine monitördeydi gerçekten başarabileceğime inanmıştım ve baktığımda hayatımdaki en mutlu anı yaşadım. Ritim normale dönmüştü ve hastayı kurtarmıştık. Olay sonrasında tuhaf duygular içerisindeydim. Bir hayat kurtarmak, bir cana dokunmak hayattaki en gurur verici ve tarifi olmayan bir şeydir. Hastanın hayatını kurtarmak için orda canla başla uğraşan acil ekibini gördüğümde hayat kurtarmanın bir kişiden ibaret olmadığını doktoruyla , hemşiresiyle , 112 cileriyle   ve hatta stajyer öğrencisiyle bile HAYAT KURTARMANIN EKİP İŞİ olduğunu anladım…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir